Vogels
Een selectie vogelfoto’s uit Nederland, IJsland, Spanje, Denemarken en de Falklandeilanden. De beelden tonen uiteenlopende soorten in hun natuurlijke omgeving, van weidevogels en kustbewoners tot bijzondere soorten uit het buitenland.
Van bedelende jonge gaaien en broedende scholeksters tot een ijsduiker met jongen en een indrukwekkende wenkbrauwalbatros. Iedere foto vertelt een verhaal over gedrag, leefgebied en het moment waarop de vogel werd vastgelegd.

De magie van de spreeuwenzwerm
Spreeuwen voeren in het gezelschap van soortgenoten vaak massale, maar zeer gedisciplineerde vliegbewegingen uit, die ogen als fabelachtige vliegshows. Deze zogenaamde ‘spreeuwenwolken’ of ‘spreeuwenzwermen’ wekken bij mensen ontzag en verwondering. Het gaat in het algemeen om gesloten formaties van honderden, of tienduizenden vogels, die zeer dicht opeengepakt in de lucht zwenken en draaien. De ene keer balt zo’n wolk zich samen tot een compacte massa, dan weer trekt zij in diverse richtingen uiteen of maakt zwiepende bewegingen als een groot, wapperend zwart lint. Op grote afstand lijken al die capriolen ook wel wat op kringelende rookpluimen. Ik filmde en fotografeerde zoiets al meerdere malen maar iedere keer is het toch weer een feest om zoiets te kunnen bekijken.
Velduilen
Velduilen zijn echte nomaden van de open graslanden. In plaats van vaste territoria volgen ze hun hoofdvoedsel: de veldmuis. Dit betekent dat de populaties per jaar en regio enorm kunnen fluctueren; het ene jaar zijn ze schaars, terwijl ze in muizenrijke jaren massaal opduiken om te broeden. Ze verblijven exact daar waar het wemelt van de knaagdieren. Op dergelijke locaties kunnen zij meerdere legsels produceren. Soms bestaan tweede legsels uit wel tien eieren (…) en dat allemaal vanwege de rijkdom aan prooidieren. Deze velduilen fotografeerde ik tijdens graafwerkzaamheden bij Bodegraven in het Groene Hart.
Grijze wouwen
Het fotograferen van de Elanio azul (de Spaanse naam voor grijze wouw) vanuit een hut is in feite wachten en nog eens wachten. Uren verstrijken maar als de grijze wouwen op de opgestelde boomtak (op circa 20 meter afstand) landen, is het genieten. Het mannetje landt met een muis in zijn klauwen op de tak en fluit dan keihard. Kort daarop verschijnt het veel grotere wijfje eveneens op de tak en grijpt de prooi uit de klauwen van het mannetje.
De zon zakt op het eind van de middag en ik fantaseer over het mooi het zou zijn als die twee grijze wouwen op die tak zouden zitten in het laatste zonlicht… Rond 21.00u wordt er gerommeld aan het houten deurtje van mijn hut. Een medewerker van David Gomez, de stuwende kracht achter Hides de Calera, komt mij weer halen. Onder een prachtige sterrenhemel lopen we samen terug.

Scholekster bij bushokje
Scholekster op stadsdak


Lepelaar met jongen
In de jaren zestig, zeventig van de vorige eeuw vreesde men dat de lepelaar als broedvogel in ons land zou verdwijnen. Er waren nog maar zo’n 150 broedparen. In de jaren negentig van de vorige eeuw ging de overheid, naar aanleiding van hoge waterstanden in onze grote rivieren, ruimte maken voor toekomstige hoge afvoeren. Er werden weer nevengeulen en (getijden)moerassen aangelegd, waardoor de lepelaar weer uit het dal kwam. Tegenwoordig schommelt het aantal broedparen in ons land rond de 2500-4000.

Lepelaar met jongen
In de jaren zestig, zeventig van de vorige eeuw vreesde men dat de lepelaar als broedvogel in ons land zou verdwijnen. Er waren nog maar zo’n 150 broedparen. In de jaren negentig van de vorige eeuw ging de overheid, naar aanleiding van hoge waterstanden in onze grote rivieren, ruimte maken voor toekomstige hoge afvoeren. Er werden weer nevengeulen en (getijden)moerassen aangelegd, waardoor de lepelaar weer uit het dal kwam. Tegenwoordig schommelt het aantal broedparen in ons land rond de 2500-3000.





















